Etappe 1 : Nauders - Prad

Vanuit Nauders over asfalt de Rechenpass naar Italie. Leuke snelle afdaling. Daarna een klim van een paar honderd meter over schotter in het bos. Grens Zwitserland gepasseerd. Na 34km 1384m begon de klim naar de Umbrailpass 2505. In 1:32 gereden. Laatste stuk was erg zwaar door o.a. wind en pijn in rug en vermoeide benen. Phil was ongeveer 4 minuten sneller en Filip 7 minuten.

Na de lunch doorgeklommen naar de Stelviopass 2737 (kermis). Daarna nog een 100 meter naar boven lopen, om aan een singletrail te beginnen. Deze was het eerste stuk vrij vlak en goed te rijden (langs afgrond). Daarna werd het terrein erg ruig en heb ik vrij veel gelopen. Laatse stuk trail was door een bos.

Hier zijn Daniele en Marinus over het asfalt naar het hotel gereden. Dit was een heftige maar erg mooi pad met veel wortels, dropoffs, treden etc. Deze wel voor 98% kunnen fietsen. Laatste 10km naar Prad was afdalen over asfalt met ruim boven de 60km/u. Fysiek de dag goed doorstaan. Wel tijdens het klimmen pijn in de rechterkant van de rug gehad, wat heel vervelend was. Totaal bijna 10 uur onderweg geweest met alleen een lunchpauze. Afdaling van hoogste punt naar Prad heeft bijna 4 uur geduurd.

Eind van de dag heel moe, maar wel voldaan.

Etappe 2 : Prad - Moos

Vanuit Prad in de regen de eerste 36km in circa 1,5 uur over asfalt gereden. De groep is daar gesplitst, Henny, Marinus en Ron zijn verder over het asfalt gereden via Merano naar Moos.

Rest van de groep kon beginnen aan de klim naar de Eisjochl (2904). Totaal moest er ruim 2500 meter geklommen worden. Eerste 400 meter ging stijl omhoog (10% - 14%) over asfalt, gevolgd door een vlakke maar gave singletrail door het bos. Daarna een stuk over een normale asfaltweg geklommen. Vanaf 1500 meter ging het over een zijweg stijl omhoog. Zo'n 6km met een stijgingspercentage van constant 10% tot wel 19% . Samen met Filip en Phil naar boven gereden, waarbij we constant van kop wisselde. Het klimmen ging goed, kon regelmatig gaan staan om een gaatje te trekken, waarna Filip en Phil de boel weer dichtreden.

Na deze klim lunchen (Eisjoch) in het zonnetje. Daarna ging klimmen door op schotter, nog steeds stijl en lang. De ondergrond wordt nu steeds ruwer. Uiteindelijk moest er gelopen worden omdat het te stijl en ruig werd. Vlak voor het hoogste punt moest er geklauterd worden over een steil en ruig stuk met grote rotsten. Best lastig op fietsschoenen. Over de top van 2904 meter lag de Eisjochlhutte.

Daar hebben we de laatste Appelstudels gegeten om aan een zeer lange afdaling (1800 meter) te beginnen. Dit was een gave singletrail met drempels erin. Het laatste stukje ging over in schotter en asfalt tot het hotel. Een zeer lange dag van ruim 11 uur.

Fysiek heb ik deze dag goed doorstaan.

Etappe 3 : Moos - Kematen

Vanuit het hotel in Moos een korte afdaling over asfalt. Daar met de groep rustig beginnen te klimmen over een asfaltweg naar circa 1700 meter. De klim was ca. 500 meter. Daarna afgeslagen het bos in. Daar begon feitelijk de klim naar de
Schneebergscharte (Stubaier Alpen). We konden meteen flink aan de bak. Met stijgingspercentages van 12% - 22% ging het steil omhoog over stukken schotter en betonrichels. De grip van de Nobby Nic was goed dus kon er ook nog deels staand geklommen worden.

Uiteindelijk iedereen die reeds aan de klim begonnen was kunnen inhalen. (Filip, Dirk, Ron en Gabriel waren achter mij gestart). Het ging dus uitstekend. Bij het eerste hutje gewacht op de anderen, om vervolgens met Phil en Marinus aan het loop/klimstuk te beginnen. Boven op de alm aangekomen konden er weer wat stukken gefietst worden. Phil heeft een aantal zeer steile stukken over lastig terrein kunnen fietsen.

Samen met Marinus en Phil bij de Schneeberghutte (2354) aangekomen eerste een flinke apfelstrudel met slagroom naar binnengewerkt. Daarna nog een bord spaghetti. Na afloop nog een schnaps van de zaak dus we konden met nieuwe brandstof aan de laatste 360 meter van de klim beginnen.

Vanwege het ruige en steile terrein was dit voornamelijk lopen. Over de top (2700) volgde een afdaling die zeer steil was met losse grote platte stenen. Daarna ging het over in een gave singletrail waar wel nog stukjes gelopen moest worden. Terug in de bewoonde wereld aangekomen in het stadje Vipiteno (Sterzing). Daar onze eerste (en laatste) koffiepauze gehad van deze week. Heerlijk een halfuurtje op een zonnig terras gezeten.

Marinus en Daniele (Tortelduifjes) zijn direct doorgereden naar het hotel. Er moest nog een klim overwonnen worden van ongeveer 480 meter over precies 10km. Percentage tussen 3% en 10%. Volle bak aan de klim begonnen. Na ongeveer 1km kwam Filip al langszij. Nog een paar keer staand op de pedalen er weer voorbijgegaan. Inmiddels waren Phil en Henny aangesloten bij de kopgroep. Filip rijd wel twee tanden zwaarder dan ik zelf kan. Dus liep hij vrij gemakkelijk uit. Tot wel een paar honderd meter. Hennie moest de kopgroep Filip, Phil loslaten. Ik heb Henny halverwege de klim weer kunnen inhalen. Klein stukje met hem opgereden.

Het tempo wat opgevoerd waarna Hennie weer moest lossen. (hartslag Henny op dat moment 160+ = omslagpunt). Phil die inmiddels Filip heeft moeten laten gaan weer in het vizier gekregen. Zijn hartslag bleek ook op het omslagpunt te liggen. Dit was echter net voor het hoogste punt. De benen voelde nog goed, dus op het vlakke de achtervolging ingezet. Met 35 - 45 km/u kon ik vlot inlopen op Phil en Filip. Vlak voor het plaatsnaambordje Kematen stopten Phil en Filip met trappen. Was tot ca. 100 meter genaderd. Rustig met met hen naar het hotel gereden. 9:42 uur onderweg geweest. Lunchpauze en koffiepauze zo'n 1:45 uur dus netto 7 uur traveltime.

Etappe 4 : Kematen - Edelrauthütte

Op papier vandaag de zwaarste etappe. Slechts 30km te gaan. Er moeten echter ook nog 2267 hoogtemeters overbrugd worden. We starten met een korte afdaling van 2,5km over asfalt. Dan start de eerste klim van zo'n 1.000 hoogtemeter met het eerste deel steil over schotter richting Pfunderjoch (2568). Ketting op de 32/34 voor/achter en een trapfrequentie van tegen de 70 gaat het lekker omhoog. Het stijgingspercentage gaat zeer regelmatig naar 22%. Tot boven de boomgrens kunnen blijven fietsen. Daarna werd het te steil en werd het stappen afgewisseld met fietsen.

Inmiddels zijn Marinus, Henny en Phil aangesloten. Er volgde nog een klim te voet van ruim 300 meter. Op de top waaide het hard en was het koud. Over de top direct 100 meter gedaald over los zand het leek wel surfen. Enigzins beschut achter een rots 45 minuten gewacht tot Ron ook was geariveerd. Dit was niet prettig. Het was slechts 6 graden en het waaide hard. Er lag zelfs sneeuw.

Eindelijk konden we onze weg over een singletrail vervolgen waarna we weer snel warm werden. Afgedaald tot 1.935 meter hoogte. Daar was een klein simpel hutje met beperkte keuze aan eten en drinken. Taaie macaroni met veel te weinig saus gegeten. Daarna onze weg met hoge snelheid over schotter vervolgd tot het Eisbrugtall (1468). Daar begon onze tweede klim van deze dag. We konden bijna 600 hoogtemeters op de fiets blijven zitten tot een hoogte van 2150 meter. Daarna ging het zeer steil omhoog over een soort vertikaal pad door een weiland met rotsen tot 2.350 meter.

Fietsen op de nek, verstand op nul en stappen maar. Na anderhalf uur eindelijk boven. Vol verwachting zoeken we de Edelräuthutte. Ik zie alleen maar gras, wolken en rotsen. Ik kijk op mijn hoogtemeter en krijg het vage vermoeden dat er iets niet klopt. Er staat een hoogte op van 2.335 en de Edelrauthutte ligt op 2.545 meter. Na een klein stukje vlak begon het afdalen (deels op de fiets, deels stappen) tot 2290 meter hoogte.

Daar stond een verassing te wachten. Een passage van een paar honderd meter met rotsen zo groot als een bestelauto, schots en scheef. Ik was samen met Henny en vroeg hem zie jij een pad? Er bleken hier en daar vlaggetjes op de rotsen te zijn geschilderd. Dat was de route. De fiets gebruikend als steun stap voor stap, rots voor rots deze gevaarlijke passage zonder kleerscheuren overbrugd. Inmiddels 28 kilometer gereden en zo'n 7:20 uur onderweg. Het gemiddelde ligt dus rond de 4km/u. Hoogtemeter staat op dat moment op 2290 meter. Dus er moest nog 255 hoogtemeter over 2km overbrugd worden.

Steil omhoog ging het met de fiets wederom op de nek. Het begint te regenen en de vermoeidheid begint parten spelen. Na ruim 45 minuten klimmen eindelijk boven. 30km afgelegd in ruim 8 uur !!!! Het is gelukkig lekker warm in de hut en de soep met grote worst erin was heerlijk (helaas geen douche). 's Avonds als diner lekkere vette boerenkost gegeten. Dolle pret in de slaapzaal. Waaronder Sjeep als zakloper en spook. Alleen slecht geslapen. 's Nachts harde wind en hevige regen.

Dat beloofd wat voor morgen ........

Etappe 5 : Edelrauthütte - St. Peter

Vannacht heeft het hard gewaaid met hevige regen. Met 15 mensen in een ruimte slapen is toch onrustig. Dus niet echt een goede nachtrust gehad.

Tijdens het vertrek was het inmiddels droog geworden. Het waaide nog wel en het was koud. Ik had zo'n beetje alle kleding aangetrokken die ik bij me had. 7 lagen geloof ik. Door de laaghangende bewolking/mist aan de afdaling
begonnen. De rotsen aan deze kant van de berg waren net zo groot als aan de andere kant. Dus het stappen/klauteren over lastige passages kon weer beginnen.

Na een paar honderd meter te voet te hebben afgedaald konden er weer stukken gefietst worden. Filip heeft ons nog zo gek/zot gekregen om in koor "The Bright site of life" te laten zingen. Inmiddels ons lijflied.

Een stuk lager wachtte ons een prachtige slingerende singletrail tussen de koeien over bosgrond. Hier waren we weer snel de kou en stappassage vergeten. Iedereen weer enthousiast.

Beneden bij de Nevesestausee met prachtig blauw water kon het ritueel van omkleden weer beginnen. De warme kleding van de afdaling kon verwisseld worden voor luchtiger kleding...... Er stond ons weer een klim te wachten van 1.820 naar 2.420. Aangezien dehellingen in dit deel van de Alpen steil of heel steil zijn was een shirtje met korte mouwen voldoende.

Ron is hier alleen verder over het asfalt gereden naar St Peter. Niets teveel gezegd over de hellingshoek. De meter sloeg bij aanvang van de klim direct uit naar 15% tot 20% en soms zelfs nog meer. Het afzien was weer begonnen. De kopgroep bestond uit Filip, Phil en Marinus. Op een gegeven moment bij een splitsing zijn we verkeerd gegaan. Het pad hield op. De ondergrond bestond uit gras met diepe kuilen en bezaaid met rotsen. Omhoog is goed was mijn mening dus gewoon doorgegaan. Dat mondde dus uit in een klauterpartij om terug te geraken op het juiste pad.

Toen wij terug op het juiste pad kwamen waren alle anderen ons al weer ver voor. Toch wel makkelijk zo'n gids. Boven bij de Chemnizterhutte (2420) waaide het hard en was het koud. Even een blik op de bergtoppen in de verte van ruim 3.400 meter en dan snel naar binnen voor een heerlijke kom warme chocolademelk met slagroom en een appelstrudel.

Daarna de kou weer in om aan de afdaling te beginnen. Eerste stuk van de downhill was te biken, maar daarna werd het toch weer stappen omdat het simpelweg te ruig was. Naarmate we lager kwamen werd het beter rijdbaar. Afgedaald tot 1280 meter. Daar in een restaurantje in de zon onze lunch genuttigd.

Daarna hoog maar parallel aan de hoofdweg over korte klimmetjes en leuke singletrails de weg richting St Peter vervolgd. Nog even de weg kwijtgeraakt omdat dit een alternatieve route was voor de hoofdweg. De laatste 10 kilometer en 400 hoogtemeter naar het hotel ging over asfalt. Toch nog een zwaar stuk voor de meesten. De vermoeidheid van de voorbije dagen gaat een rol spelen.

Ook deze dag fysiek weer goed doorstaan zonder te vallen. We stinken verschrikkelijk omdat we zelf al twee dagen ongewassen de dezelfde kleren dragen. het douchen in het hotel was heerlijk. Vandaag is mijn achterband gesneuveld, scheur in de wang door een snakebite. Het hotel was behoorlijk retro. Ook de broodjes bij het ontbijt waren retro. Er moest bijna een zaag aan te pas komen om ze door te snijden.

Etappe 6 : St. Peter - St. Jakob

Met slechts anderhalf wit broodje op en een beetje muesli in de maag aan de 6e dag begonnen. Warming-up slechts 3 kilometer ligt bergaf. Daar begint het inmiddels bekende ritueel van deze week. Steil bergop 12% - 23% over schotter. Het eerste deel van de klim was naar een hutje op 2.151 meter hoogte. Een klim van bijna 800 meter. Daar aangekomen bleek de hut gesloten te zijn. Er stond een ijskoude wind. Geprobeerd wat beschutting te vinden achter het hutje.

Na een halfuur was de laatste man (Ron) ook gearriveerd. We zijn direct doorgegaan met de klim om weer een beetje warm te worden. De top lag op 2.614 dus nog 440 meter te gaan. Er lag een mooi zigzagpad waar door o.a. Marc, Phil, Karel en Filip grotendeels gefietst kon worden. Op de echt steile stukken moest wel wat gestapt worden. Ik had het erg koud en bovendien een slecht ontbijt gehad. De kracht in de benen ontbrak om alle steile stukken te kunnen fietsen.

Ook Gabriel onze gids had het zwaar deze dag. Ook hij heeft veel gestapt. Vanaf het hutje na ca. 1 uur de top (Ochsenlenke 2614) bereikt. Er stond een harde koude wind boven, dus snel aan de afdaling begonnen. Een redelijk steile hobbelige singletrail die wel goed te rijden was. Ongeveer 600 meter lager onder aan de singletrail werden we getrakteerd op een soort mesthoop waar we dwars doorheen zijn gereden. Er liepen daar veel koeien, en deze leggen kennelijk graag vlaaien op singletrails. We zaten behoorlijk onder de koeienpoep. Zo goed als mogelijk was de fietsen in een lager gelegen beekje wat schoongespoeld. Om vervolgens aan een klimmetje van 300 meter te beginnen naar de Klammljoch 2280. Dit was een goed te rijden schotterpad.

De grens overgestoken terug naar Oostenrijk en het natuurgebied Hohe Tauern in gereden. Na een schotterafdaling tot een middeleeuws dorpje, moest er nog een stukje omhoog gelopen worden. Dan volgt er nog een geweldige singletrail met een afwisseling van klimmen en dalen. Daniele en Marinus hebben het asfalt genomen naar de (lunch) hut. Rond 15:00 uur bereikt de rest eindelijk ook de hut om de lunch te nuttigen. Daar was ik dus wel aan toe, ik zag inmiddels scheel van de honger. Na een flinke schnitzel met aardappels naar binnen te hebben gewerkt konden we er weer tegenaan.

De laatste 14km naar het hotel in St. Jakob ging over een mooi schotterpad afgewisseld met stukjes singletrail in een werkelijk prachtige omgeving. Nog 1 keer flink gasgegeven samen met Filip. Het gaat al snel richting de 50km/u. Totdat een licht stukje bergop opdoemt. De benen van zowel Filip en mij verzuren onmiddelijk en de snelheid zakte terug naar toertochtwaarden.

Om 17:00 uur bereiken we het hotel. Het was voor mij een zware dag. Wat deels veroorzaakt werd door het slechte ontbijt en late lunch. Verder zal de vermoeidheid van de voorbije dagen ook zijn tol gaan eisen. Nietemin een mooie dag geweest. In St. Jakob hebben we een mooi hotel. Omdat we voor het eerste deze week een beetje bijtijds (17:00 uur) zijn aangekomen was er zelfs tijd om de welness van het hotel te bezoeken. Anderen gaven de voorkeur aan welness voor de fiets.

Etappe 7 : St. Jakob - St. Sexten

De 7e en laatste etappe van deze week naar Sexten (Sesto). Het zal echter geen licht uitrij-tochtje worden. We starten vanuit ons mooie hotel in St. Jakob richting woud. Met een minimale warming-up van 3,7 kilometer kan het serieuze werk weer beginnen. Filip ging direct volle bak naar boven en was vandaag niet bij te houden. Zelfs zeer steile stukken 22%+ waar een ieder moest afstappen heeft hij gefietst. Heb zelf noodgedwongen rustiger aan moeten doen, de benen voelde gelijk al vermoeid aan. Dus op mijn gemak naar boven gereden. Vooral Henny was in goede doen en reed vlot naar boven. Ik kon redelijk in de buurt blijven van Phil en Marinus die op een meter of 30 voor mij reden.

Na 350 meter klimmen gewacht bij een splitsing totdat alle anderen gearriveerd zijn. Er zou volgens Dirk en Gabriel een alternatieve route zijn naar de hoger gelegen alm. Ietsje doorklimmen over schotter en dan afdalen door het bos tot de alm. Dirk en Filip zijn deze route gaan doen. De rest van de groep heeft de originele route naar de alm gevolgd. Dit was een steile looppassage door een mooi bos tot aan de alm. Daar hebben we drie kwartier in de zon gewacht op Dirk en Filip. Helaas geen teken van leven van hen. Ook de telefoon van Filip werd niet opgenomen. Besloten om de klim te vervolgen. Kleine stukjes fietsen afgewisseld met stappen zijn we 150 meter doorgeklommen. Daar wederom een halfuur (liggend in de zon) gewacht op Filip en Dirk.

Eindelijk contact.......de alternatieve route bleek onmogelijk. Ze hebben terug moeten rijden en alsnog de stappassage omhoog moeten doen. Uiteindelijk weer samen doorgegaan om de laatste paar honderd meter van de klim af te maken. Dit bleek een zeer moeilijk begaanbaar stuk. Zeer steil en een ondergrond met diepe kuilen waar ook nog eens water in stond, door een loofbos waar eigenlijk geen pad was. Daniele heeft het hier heel zwaar gehad. Filip was zo galant om zijn fiets door Daniele te laten dragen. Dat scheelde toch weer 3kg gewicht voor haar.

Na zo'n 2 uur klauteren eindelijk op de overgang aangekomen. (Gsieser Torl 2.205). Dit was tevens de grens tussen Oostenrijk/Italie. Er stond aardig wat wind en het was ondanks de zon vrij koud op deze hoogte. Nadat iedereen was geariveerd, samen met Phil, Marc en Gilbert snel naar de Mesnerhutte 1659 afgedaald. Hier heerlijk in een ligstoel in de zon gelegen en geluncht. Filip is nog met een gangetje van een kilometer of 70km/u voorbij de hut gevlogen. Dit betekende dus een aardig stuk terug naar boven rijden. We hebben met zijn allen in koor gezongen voor hem: "The bright site of life". Daarna verder afdalen over mooie singletrails. Door het oponthoud deze morgen vanwege de alternatieve route is er gekozen om in het dal te blijven en over voornamelijk asfalt naar Sexten te rijden.

In Sexten aangekomen bleek dat het hotel nog 5km verder en 150 meter hogerop te liggen. Het laatste toetje klimmen voor deze week. Om 18:30 uur komen we aan bij het hotel op een prachtige plek aan de rand van een bos met uitzicht op de magnifieke Dolomitentoppen. Na 421km en 13.911 hoogtemeters sluiten we deze week af. Fysiek de week prima doorstaan, niet gevallen tijdens het downhillen en geen echte dip gehad. Behoudens wat vermoeidheid wat je opbouwt naarmate de week vordert.