29/08

Dag 1: Ferney-Voltaire (près de Genève) via Thonon-les-Bains -
Col de la Colombière - le Grand-Bornand.

Het blauwe wolkendek is een verademing na de overwegend grauwe maand augustus in ons eigen landje. Gisterenavond ben ik aangekomen in Genève. Een beetje onverwacht daar sinds einde mei de professionele verplichtingen weinig ruimte lieten voor de sportieve betrachtingen. Ik ga dan ook van start met een andere ingesteldheid dan deze van onze fietsweek in Italië. De batterij van mijn Shimano Di2 schakelsysteem was op een uurtje opgeladen, ik heb 6 dagen om mijn eigen batterijen terug op het juiste peil te brengen.

Het is een initiatief van mijn vriend Piet Steel en hij heeft alles piekfijn geregeld. Een zesdaagse tocht die hoofdzakelijk ‘La Route des Grandes Alpes’ volgt met als eindpunt de Middellandse Zee in Nice en dagelijks gemiddeld 2 cols op het fietsmenu. Met zeven fietsers en Rajah als duivel-doe-al vertrekken we langs de boorden van het Meer van Genève richting de Franse Alpen.

De eerste etappe is een ‘opwarmer’ met als enige serieuze hindernis de Col de la Colombière, 1.618 meter hoog en in het verleden meermaals beklommen door de Tour de France renners. Een internationaal gezelschap met Sandy, een Schot, Tim, een Engelsman, Lionel, een Fransman en Piet en Wilson tesamen met Katleen als Belgen. Rajah komt uit Sri-Lanka.

Sandy is erg gefocust op de col. Aan de voet ervan hebben we 58km op de teller en vol enthousiasme gaat hij ertegen aan. Algauw blijven we met twee over. Ik verkies mijn eigen ritme te rijden, neem over en Sandy nestelt zich in mijn wiel. De eerste 8-9 km draait het meestal rond de 7% om daarna, na een stukje vlak, over te gaan naar 10 tot 14%. Het is daar dat Sandy de rol moet lossen.

De laatste kilometers zijn lange rechte stukken, je ziet van ver de top liggen en dat maakt het niet gemakkelijk. De 17km klimmen worden overwonnen in 1u10’. Na een lekkere Salade Savoyne wordt het genieten.

De overwegend open omgeving maakt het immers mogelijk om van ver de baan en het tegenliggend verkeer in te schatten zodat de gas kan worden opengedraaid. De bestuurder van een Renault  apprecieert het niet dat hij door een tweewieler wordt voorbij gefietst en op een rechte strook komt hij plankgas langszij. Mijn titanium Seven blijkt twee maten te groot voor zijn blikken doos en met een brede smile geef ik hem in de volgende paar bochten het nakijken.

De eerste rit zit erop : 90km, 1.605hm.

30/08

Dag 2: Le Grand Bornand - Col des Aravis – Col des Saisies – Beaufort - Cormet de Roselend - Bourg St Maurice.

Een totaal ander beeld vanmorgen bij het ontwaken : de bergen hebben zich in nevelslierten gehuld met bijhorende nattigheid. Minder prettig maar we zijn hier om te fietsen en niet om te zonnebaden.

In een poging mijn rugpijn te verlichten bewerkt Katleen, specialist in de materie, mijn rug met flashy rode steuntape. Hoop doet leven.

We logeren op de flank van de Col des Aravis wat inhoudt dat de opwarming een 11km lange klim is naar de top. Sandy heeft blijkbaar superbenen want kort na het vertrek fietst hij alleen voorop, kort gevolgd door Tim. Zelf besluit ik de knop bovenaan af te sluiten en mijn lichaam de snelheid te laten bepalen. Deze valt eerder onder de noemer traag. “Je wordt ouder papa, geef het maar toe…” Na 42’ klimmen wacht er ons een schitterende afdaling waar ik mij door de natte baan en koude wind slechts gedeeltelijk kan op uitleven.

Beneden gekomen, brug over en onmiddellijk wordt de Col des Saisies aangevat, 14km lang. Na een tijd passeer ik iemand met een trui van het Sarti hotel, de thuisbasis van onze Italiaanse fietsstages. Dave is een 69 jarige (!) fietsfanaat die samen met 14 anderen hetzelfde Alpenparcours fietst wat wij doen. Na de Aravis, waar Sandy nogmaals Tim het nakijken geeft,  duiken we naar beneden, tijd om wat bij te tanken in Beaufort en de 21km van de Cormet de Roselend aan te vatten. Een mooi naam en een zeer mooie klim met schitterende panorama’s. Boven met Piet als primus waait het verschrikkelijk en zijn de vriestemperaturen niet veraf. De afdaling vanop bijna 2.000m is eerst bijzonder snel en overzichtelijk maar de sterke wind vergt een aangepaste techniek. Daarna volgen de haarspeldbochten mekaar op en eindigen we in Bourg-Saint-Maurice, eindpunt van onze tweede etappe. Drie cols en enkel bergop en bergaf gereden, zonder 1m vlak.

Het dagresultaat : 94km290m ; 2.613hm.

31/08

Dag 3: The Day of the Mad Man :-)

Bourg St Maurice – Val d’Isère – Col de l’Iseran – Col du Télégraphe – Valloire.

Katleen heeft me gisterenavond ‘een keer goed bekeken’ zoals ze dat zelf noemt. Hopelijk met goed resultaat voor mijn pijnlijke rug. Dat zal vandaag moeten blijken. Op het menu : de Col de l’ Iseran, 48km non-stop klimmen vanuit het hotel met als dessert de Col du Télégraphe, 12km lang.

Wanneer Piet aan het ontbijt ervan uitgaat dat ik met de ‘trage’ groep start, om 8u45, springt de knop in mijn bovenkamer terug op ON. Diegenen die mij beter kennen weten dat ik snel geprikkeld ben…

Onder een stralende zon gaan we om 9u30 van start. Ik zet mij meteen op kop en dit zal zo blijven voor de rest van de beklimming. Boven wacht ons een schitterend panorama gevolgd door een snelle afdaling. Lange rechten stukken, overzichtelijke bochten, goede asfalt, alle ingrediënten zijn aanwezig. Enkel de strakke wind is spelbreker voor een snelheidsrecord.

We dienen de vallei door te fietsen, 40km tot aan de voet van de Télégraphe, met een strakke wind op kop. Samen met Piet en Sandy lossen we om beurten af, gevolgd door de rest van de groep, goed beschut. De Télégraphe ! Van bij het begin van de beklimming daagt Sandy mij uit. Hij gaat er keihard vandoor. Even twijfel ik maar ga ervan uit dat hij dit tempo niet kan volhouden en plaats mij naast hem. Wanneer hij na de eerste kilometer naar adem hapt sla ik toe. Bye bye Sandy !

Het werd een lange maar onvergetelijke dag. Het hooggebergte leverde schitterende beelden en mooie herinneringen op. Morgen nog meer van dat.

Het dagresultaat : 137km ; 3.060hm.

01/09

Dag 4: Valloire – Col du Galibier- Briancon – Col de l’Izoard – Guillestre.

Minder goed nieuws aan de ontbijttafel. Sandy dient wegens familiale redenen huiswaarts te keren. Met de 45-jarige Schot verdwijnt de sfeerbrenger van de groep en tevens mijn sparring-partner. Jammer.

We logeren aan de voet van de Galibier en we beginnen eraan te wennen dat de dag start met een lange beklimming. Ditmaal 18km tot aan de top, 2.645m hoog. Geen begeleiding van koeienbellen vandaag maar wel het (bewonderend ?) gefluit van marmotten. Ik bedenk dat op deze weg wielergeschiedenis werd geschreven en dit geeft een extra stimulans. Een klim met voornamelijk 7-8% en een finale tot 12% stijgingspercentage, het is zware arbeid.  De voldoening is dan ook in verhouding.

Een lange afdaling brengt ons in Briançon waar we aanschuiven aan tafel en ons klaarmaken voor de tweede opdracht van vandaag : de Col de l’ Izoard, 2.360m hoog. De hemel is strak blauw en de zon brandt. Omgeven door prachtige en woeste natuur beklimmen we de steile flanken. Iedereen doet het bewonderenswaardig goed. Boven dien ik te sprinten tegen Tim voordat er van het indrukwekkend panorama kan worden genoten.

In de afdaling houden we fotopauze aan de Casse Déserte en verder gaat het richting Guillestre, 37km verderop. De baan loopt langs een ‘Gorge’ met diep onder ons een bruisende bergrivier en we worden omgeven door machtige rotsen. In het dorp wacht ons nog een verrassing vooraleer we in ons hotel van de douche kunnen genieten : 300m klimmen aan 10%. Oef.

De daggegevens : 105km ;  2.383hm.

02/09

Dag 5: Guillestre – Col du Vars – Jausiers – Col de la Bonette  - Saint Martin Vesube.

De voorlaatste dag van ons Alpenavontuur en niet de minste…

De Col du Vars, gewoontegetrouw van bij de start, gevolgd door de Col de la Bonette welke de hoogste weg van de Alpen is (23km klimmen tot 2.802m). Ik dien nog een lekke band te vervangen en vertrek bijgevolg als laatste. Voor de gelegenheid heb ik mijn i-Pod mee en het is Andrea Bocceli die mij steunt tijdens de lange beklimming van de Vars. De rustgevende muziek past wonderwel bij de omgeving en probleemloos overwin ik de stroken van 8-9% tot de top, 2.111m hoog. We zijn uiteraard niet de enigen die de doorsteek van de Alpen fietsen en zo komen we dagelijks Sander en Henk tegen, twee Nederlanders uit de streek van Apeldoorn. Ook Henk is een liefhebber van snelle afdalingen waar hij gebruik maakt van zijn kwaliteiten als motorrijder. We spreken af om samen deze van de Vars te doen en tegen 70+ razen we naar beneden. Wow !

In gesloten groep gaat het daarna naar de voet van de Col de la Bonette. Piet, Lionel en Tim zijn er vanonder gemuisd terwijl ik met Wilson en Katleen nog drinkbussen sta te vullen zodat het een inhaalrace wordt. Ik kies met Queen voor iets pittiger en na 4km heb ik Lionel en Piet in het vizier, de linkaards. ‘Don’t stop me now ‘cause I’m having a good time’ weerklinkt door de oortjes van mijn i-Pod en ik zou het zelf niet beter kunnen verzinnen. Na 7km krijg ik Tim in het vizier, een paar bochten verder. De 32-jarige Tim heeft duidelijk de ambitie om als eerste boven te komen op deze prestigieuze col. Sorry maat, ik heb die intentie ook. Erop en erover noemt men zoiets. De benen draaien goed rond en na 2u klimmen is het bijna zover. ‘Spread your wings and fly away’ zingt Freddie Mercury ondertussen, kan het toepasselijker ? Een lus leidt naar de eigenlijke top en zorgt voor stroken tot 13%.

Bovengekomen na 2u09’ wacht ik tevergeefs op de anderen. Blijkt dat de 2 youngsters, Lionel (37) en Tim zijn gestopt aan het begin van de lus om zo de 13% te vermijden. Piet is wel onderweg naar het hoogste punt. Ik laat me naar beneden bollen en begin hen te jennen en pussies te noemen. Tim laat dit niet gebeuren, pakt zijn fiets, zwoegt zich naar boven.

Tijdens de lange afdaling is het genieten van de omgeving. Beneden wacht ons een 30km lange verbindingsstrook door het dal en na 122km komen we aan de voet van de Col de Saint-Martin, 1.500m hoog en 17km lang. De schwung zit erin en ik vind onmiddellijk het juiste ritme. Mijn Garmin noteert constant snelheden tussen de 12 en 15km/uur ondanks de stroken van 8-9%. Zijn het de deugddoende temperaturen, de adembenemend mooie natuur, de groepssfeer ? Of zijn het de 5 dagen zonder beslommeringen, de rugpijn die ik redelijk onder controle weet te houden. Feit is dat ik mijn hoofd hebben kunnen leegmaken, mijn batterijen heb opgeladen en klaar ben om zaterdagmorgen om 9u terug de winkel te openen. Na een 7km afdaling is het 19u30 en zoeken naar het hotel alvorens te kunnen douchen en eten. We hebben 7u39’ gefietst. Morgen rijden we tot aan de Middellandse Zee, ons eindpunt.

Het dagresultaat : 150km ; 3.692hm.

03/09

Dag 6: Saint Martin Vesube – St Jean Cap Ferrat.

De eindsprint naar de Champs Elysées, in dit geval de Cote d’Azur beloofd een snelle rit te worden. Overwegend dalend doorheen o.a. ‘les Gorges de la Vésubie’ en zomerse temperaturen brengen ons in vakantiestemming. De paar beklimmingen schuiven haast ongemerkt voorbij, onvergelijkbaar als ze zijn na onze ritten in het hooggebergte.

De passage door Nice laat mij snel weer snakken naar de rust en weidsheid van de afgelopen dagen, welcome in the other world. Ik ben dan ook zeer blij wanneer we op onze eindbestemming in Saint-Jean Cap Ferrat zijn aangekomen.

De daggegevens :  66km ; 555hm.

La Traversée des Alpes in een notedop:

Totaal : 642 km.

Totaal hoogtemeters : 13.908

Totaaltijd : 31u24’

Lijst van de 11 beklommen cols :  Colombière, Aravis, Saisies, Cormet de Roselend, Iseran, Télégraphe, Galibier, Izoard, Vars, Bonette, Saint-Martin.