Eerste etappe

We pakken onze fietsen uit in Nauders, vlakbij het drielandenpunt : Oostenrijk – Zwitserland -Italie. Die fietsen zullen ons door Italie in oostelijke richting langs de grens met Oostenrijk brengen, een week lang langsheen de hoge alpentoppen die een natuurljke grens vormen.  

We beginnen dus met over te steken van Tirol naar Zuid Tirol in Italië. Vanaf de pashoogte zien we het stuwmeer van Reschen en kijken we het Val Venosta in. Kijken toegelaten, aankomen niet want al snel rijden we nog een grens over, naar Zwitserland. Lang blijven we niet in het Val Müstair want we willen omhoog naar de Umbrail pas (2500 m ) en nog hoger naar de spectaculaire Stelvio pas (2750 m ). Opkijken doen we daar naar de eeuwige sneeuw van de Ortler en het nationaal park. Neerkijken doen we naar de tientallen haarspeldochten waarlangs autos zich vanuit een zeer diep dal omhoog werken. Het asfalt laten wij rechts liggen. Onze bikes ruiken al de Goldsee trail, die afdaalt, maar dan wel in een volledig natuurlijke omgeving, richting Furkelhut op ongeveer 2150 meter hoogte. Daar beginnen we aan een waanzinnig snelle afdaling over kiezel naar Stilfs. Uitkijken dat we niet naast de weg driften is de boodschap : dit zijn we nog niet gewend. Bekomen doen we in Prad, opnieuw in het Val Venosta.

Tweede Etappe

Het brede Val Venosta, Vinschgau voor de duitssprekenden, leent zich uitstekend voor een ontspannen fietstochtje tussen de appelbomen. We beginnen onze dag dan maar met zo een ontspannen tochtje van een kleine 40 kilometer, richting Naturns. Wanneer we links boven ons de contouren zien van Burg Juval, gerestaureerd en bewoond door Reinhold Messner, een beroemd bergavonturier en natuurbeschermer, is de speeltijd voorbij. We draaien het Schnalsdal in. Ons doel is de Eisjochl, een pasje op niet minder dan 2895 meter hoogte. Dat ijs van die Jochl is duidelijk geen roomijs. Zolang we nog asfalt hebben is het dus kwestie van de reserves niet aan te spreken, maar hoe doe je dat als het stijgt en blijft stijgen ? Wanneer het asfalt is verdwenen bevinden we ons in het natuurpark van de Texelgruppe, en waarschijnlijk ook nog steeds op onze fietsen, hoewel dat niet tot helemaal boven gaat blijven duren. Voorbij de pashoogte kunnen we gelukkig een trail volgen tot aan de Eisjochlhut, waar we tussen de “drieduizenders“weer op krachten kunnen komen. Vooral onze armen gaan afzien in de daarop volgende afdaling over ruwe rotsplaten. In het dorpje Moos, aan de Timmelsjochweg, een voor auto’s beruchte en betalende weg over de gelijknamige pas, richting Sölden in Oostenrijk, houden we het vandaag voor bekeken.

Derde etappe

Het is ook vandaag de bedoeling de hoofdkam van de Alpen zo dicht mogelijk te volgen. Gisteren eindigden we in snel tempo bergaf. Het menu van de voormiddag laat zich dus moeiteloos raden. Eerst volgen we een woudweg parallel aan de Timmelsjochweg, om dan rechts te zwenken en aan het echte werk te beginnen. Dat leidt ons naar een hooggebergte dat zeer bijzonder is omwille van de nog zeer talrijke sporen van vroegere mijnbouw, waardoor heel de omgeving ondergraven is met mijnschachten. Het gangenstelsel is helaas wat te bouwvallig om ondertunneld van het ene dal naar het andere te fietsen. Geen ander alternatief dus dan de Schneebergscharte op ongeveer 2700 meter hoogte te voet over te steken. De beloning is dan wel een grandioos oost-zuid-west panorama. Richting noord blijft geblokkeerd door drieduizenders die ons beletten neer te kijken op Oostenrijk. Dan duiken we naar beneden, in het vrijwel onbekende Ridnaundal en richting Sterzing, een prachtig stadje in de buurt van de Brenner autoweg. Als het goed is hebben we na een aangename pauze nog tijd om rustig het Pfitscher dal omhoog te fietsen tot Kematen, een geschikt uitgangspunt voor de volgende dag.

Vierde etappe

Indien we in Italie willen blijven moeten we in de voormiddag naar het zuidoosten. De Pfundersjoch laat mogelijk een belletje rinkelen bij sommige „transalpers“, die een noord-zuid route hebben gevolgd. Een zacht eitje kun je die route moeilijk noemen en vandaag moet er extra bagage mee, want ons einddoel van de dag is met mechanische middelen volledig onbereikbaar en dus moet alles mee om te kunnen overnachten, in de Edelrauthut namelijk. Die is om één of andere reden die we nog moeten proefondervindelijk ontdekken volledig onbekend bij “fietsers“. Eerst de Pfundersjoch dus. Straffe mannen kunnen zowat tot boven fietsen en staan dan boven mogelijk met de voeten in de sneeuw te verstijven tot de rest van het team zich boven meldt. Het volgende trailtje vanaf ongeveer 2600 meter hoogte naar beneden is om te beginnen amper zichtbaar maar zal ons allemaal laten likkebaarden. Tegen onze zin gaan we in de remmen en een stukje voorbij het onooglijke Dun (1600 m ) ook van de fiets, bij gebrek aan iets waar wielen bergop nog vat op hebben. Nu „gaat“ het dus letterlijk bergop door het  Eisbruggdal, voorbij het Eisbrugg bergmeer, naar de eenzame Edelrauthut (2545 m). Geen “Eis“ in de naam van dit authentieke bergonderkomen, doch alleen de weergoden zullen bepalen of we ter plaatse daadwerkelijk geen ijs of vrieskou zullen krijgen. Dicht bij elkaar kruipen zullen we deze nacht bij gebrek aan ruimte hoe dan ook moeten doen.

Vijfde etappe

Ook als we nog zouden kunnen gaan we vandaag eens niet overdrijven. We plannen slechts 38 kilometer, niet meer dan een zondagse toertocht dus, maar toch nog 1200 meter positief hoogteveschil, het dubbele dus van een stevige toertocht hier in België. Trail nummer 26 brengt ons met een brede smile van onze nachtelijke „Hüttenlager“ naar het  grote Neves stuwmeer op 1860 meter. Als we naar het noorden omhoog kijken, zien we op de zuidflanken van de alpenhoofdkam weinig sneeuw, maar die ligt er normaal nog wel degelijk metersdik aan de Oostenrijkse kant. Onze hoogtemeters van de dag maken we dus weer in oostelijke richting, omhoog kronkelend langs de Neves hoogtenweg, waarbij de rapsten als ze moeten rusten zullen neerkijken op de helmen en de ruggen van degenen die volgen. Het leed is geleden aan de Chemnitzer hut ( 2420 m ), die zich mag verwachten aan hongerig en dorstig volk aan tafel, als het even kan op het terras. Bierverbruik alleszins beperken want de trail bergaf vereist concentratie. Pas wanneer we het Weissbachdal verlaten begint de wereld er weer relatief bewoond uit te zien. We zijn in het Ahrndal en volgen dat geleidelijk stijgend aan enkele dorpen voorbij en hopelijk met zon in de rug tot aan ons hotel in St. Peter.

Zesde etappe

Vandaag zullen we alleszins ons slaapgerief niet meer moeten meenemen want dat wordt wel met een voertuig verplaatst. Gelukkig maar, want we moeten de “Ochsenlenke“ over en of dat gaat lukken zonder de fietsen te dragen is zeer de vraag. Op de kaart ziet het er alleszins uit alsof deze passage best eerst nog eens verkend wordt. Bedoeling is wel dat we in het Knuttendal geraken en van daaruit over de prachtige Klamml Joch ( 2280 m ) kunnen fietsen naar het natuurpark Hohe Tauern in Oostenrijk. Vanaf de Klamml Joch wacht ons een lange geleidelijke afdaling door het Defereggen dal : tot St Jacob komt het grote voorblad van onze fietsen zeker in actie.

Zevende etappe

Gooi die ketting maar op het kleinste. Wie vanuit Mariahilf via de Blindisalm over de Gsieser Torl ( 2205 m ) weer in Zuid Tirol ( Italië ) wil geraken hoeft zich geen illusies te maken : het zal een beetje pijn doen. Maar geen geklaag : de Gsieser Torl kijkt uit over het Gsieser dal en dat kan ons, als we het zouden willen, via een omweg en nog zonder veel hoogtemeters bij het geplande einddoel brengen. Maar dan zouden we een stukje trails van de „Dolomiti Superbike missen, en dat willen we waarschijnlijk niet. Niederdorf zullen we dus wellicht vanuit de hoogte zien. Door de bekende dolomietendorpen Dobbiacco en San Candido komen we alleszins in Sexten. Wie zou zin hebben om misschien nog onze de fotoshoot van vorig jaar aan de Drei Zinnen te herhalen heeft beter goed gespaard want die zou vanuit het hotel nog eventjes voor 1600 extra hoogtemeterkes kracht uit de beentjes moeten persen.

Vanuit Sexten keren we de zondag 7 september per autocar vanuit Italië terug naar ons uitgangspunt in Nauders.

Wie er niet bij was houdt daarna best deze website in het oog : die kan dan spoedig mee genieten zonder te hebben moeten trappen en beginnen te trainen voor 2009.

Wij zullen genoten hebben van minimaal :
-  13750 Hoogtemeter bergop ( gemiddeld 2000 per dag )
-  een schitterende zevendaagse mountainbike tocht door de bergwereld tot 2895 hoog.
-  onze onvermoeibare Xesco fiets.