Zondag 27 maart

Vorig jaar waren we met zijn drieën om de batterijen te herladen en de conditie op te bouwen na een lange en koude winter.

Daar dit zeer goed was meegevallen besloten we om het over te doen. Jammer genoeg moest Danny forfait geven met een weerbarstige knie (het probleem waar vele fietskampioenen in hun carrière mee geconfronteerd worden) zodat ik samen met Carlos naar Hotel Sarti trok, onze vertrouwde uitvalbasis in Riccione.

De reis verliep vlekkeloos en om 11u30 konden we onze fiets uitpakken en rijklaar maken.

De renovatiewerken in het hotel zijn verleden tijd en alles is zeer professioneel en fietsvriendelijk ingericht.

Na de onvermijdelijke pastamaaltijd vertrokken we voor onze eerste rit. Alle gidsen waren vanmorgen vertrokken voor de gezamelijke fietstochten zodat we op onszelf waren aangewezen. We zijn gelukkig genoeg vertrouwd met de omgeving om er een mooie training van te maken met meerdere pittige beklimmingen. Te beginnen met deze naar Tavullia, één van mijn favorieten : 8km lang genieten van het mooie landschap en de aangename temperaturen.

Ondanks dat we slechts met zijn tweeën waren konden we het niet laten en reden we de laatste 15 kilometer 'een finale'. Aanvankelijk met een ferme rugwind maar bij een afslag kregen we hem rechts opzij. We lieten ons niet afschrikken en beten door. Opdracht volbracht : 96km, 26.9 gem., 944hm.

Benieuwd wat het morgen wordt met de gezamelijke uitstap van groep 1 onder leiding van Paolo....

Maandag 28 maart
 
De weerman had het juist. Regen was er voorspeld, regen hebben we gekregen. Hopelijk klopt de rest van zijn weerpraatje ook want dan zal het zon en +20° zijn voor de rest van de week :-)

Vanmorgen was het een blij weerzien met Renzo, Marcello, Alberto en Paolo. Minder goed nieuws voor Renzo daar een valpartij tijdens een wedstrijd in januari hem een sleutelbeen- en andere breuk ter hoogte van het bekken heeft opgeleverd. Hij kan terug fietsen maar noodgedwongen met de capuccino groep. Hij zal geduld en tijd moeten nemen om alles volledig te laten helen en de conditie terug op te bouwen.

Marcello draagt zijn grijze haren in een modieus staartje en ik plaag hem met zijn nieuwe 'look'.

Alberto oogt zoals steeds afgetraind en verzorgd en kan met fierheid vertellen dat hij dit jaar reeds drie wedstrijden heeft gewonnen.

Paolo blijft een echte spraakwaterval en druk gesticulerend en met de nodige mimiek brengt hij verslag uit van de afgelopen weken en haalt herinneringen op van ritten die we de voorbije jaren samen hebben gereden. Onvermijdelijk komt de verkenning van de Nove Colli ter sprake welke in 2009 plaatsvondt. Mist, regen en de 'Madre Madonna!' van Alberto weerhielden ons niet om 223km te fietsen. Het Filip Sport Team heeft toen indruk gemaakt en respect afgedwongen !
 
Een natte dag met eerst uitgestelde en uiteindelijk afgelaste uitstappen.

We zijn dan maar een pizza gaan eten en heb met Paola en Danielle de details besproken voor onze fietsstage in mei. Door het groeiend aantal begeleidsters worden er extra activiteiten voorzien met o.a. een bezoek aan de historische stad Urbino. Maar hierover later meer.

Dinsdag 29 maart.
 
Gisterenavond nog dankzij Carlos de geneugten van de welness ontdekt. Sauna, haman, jacuzzi, tropische regen, ... ze hebben geen geheimen meer voor mij.
 
Vanmorgen met een grote groep hoofdzakelijk Oostenrijkers vertrokken voor 110km. Na de aanloop via Catollica de Panoramica gevolgd in omgekeerde richting. Dit is een 'corniche', constant op en af met onder ons de Adriatische Zee. Bergop plaats ik mij op kop en wordt afgelost door wat hun beste klimmer blijkt te zijn, toepasselijk met de bolletjestrui getooid. Al gauw blijven we met twee over en kan het onderling uittesten beginnen. Ik voel dat hij krachtig overneemt en meer explosiviteit in de benen heeft en pas mijn beproefde tactiek toe : een strak gelijkmatig tempo opleggen en hem geen recuperatiemoment gunnen. Ik merk echter dat ik riskeer mijn tanden stuk te bijten op hem en bij een eerste babbel blijkt ook waarom : hij is 27 jaar en rijdt wegwedstrijden van 100 tot 150km. In Pesaro is het lang wachten op de eerste achtervolgers alvorens we terug van start kunnen gaan.

De groep bestaat uit een mix van wegrenners, triathleten en mountain-bikers en hun manier van rijden is niet echt de mijne. Met snokken versnellen en dus onregelmatig rijden, geen vlotte aflosbeurten. Wanneer de weg het toelaat probeer ik er wat organisatie in te krijgen maar tevergeefs. Met nog dikke 15km te gaan is de fut eruit maar brengt Paolo redding. Hij had ons verteld van een groep wegrenners die vanuit Ricionne gezamelijke trainingsritten houden en roept mij toe dat ze in de andere richting komen aangefietst. Ik heb 94km op de teller, in een oogopslag tracht ik het niveau in te schatten en maak rechtsomkeer. Ik rep mij om een achterstand van 200m te overbruggen en merk dat ook Carlos is meegewipt. Het gaat hard, heel hard. Grote plaat vooraan en ketting overwegend rechts (52x12, 13 en 14). De snelheid ligt tussen de 44 en 48km/uur. Ik heb nog 1 powerbar en een halve bidon sportdrank.

Ongeveer 50 rijders en aan de ronde punten is het drummen en sterk optrekken om voeling te houden. Regelmatig zijn er gelosten en ik besef dat ik naar voren moet. Langzaam opschuiven, beschutting zoeken voor de sterke wind, zo weinig mogelijk krachten verspillen. We nemen een volledig rijvak in en dat is niet altijd naar de zin van de automobilisten. Vooraan heeft er zich een kopgroep gevormd van 6 renners, in onze groep valt het even stil maar de achtervolging geraakt georganiseerd. Nog meer gelosten, ik kom in de kop postvatten en rijd het laatste gaatje dicht.

Wanneer ik omkijk tel ik nog hooguit 20 man. Het tempo blijft hoog liggen, ik ben supergeconcentreerd en voel mij 30 jaar jonger worden. De aflossingen verlopen perfect, je kan blindelings inschuiven. De ervaring opgedaan in mijn koerstijd, de mooiste jaren uit mijn jeugd. komt goed van pas en laat mij meedraaien vooraan in de groep. Het wordt een afvallingswedstrijd en uiteindelijk blijven we nog met 11 man over. Rechts opgedraaien, een 7km lange steile klim naar Mondiano. Bovengekomen tel ik nog 6 Italianen en een Belg. Het gaat met een rotvaart naar beneden en over golvende wegen terug naar Riccione.

Een geslaagde dag en test : 161km en mij nog eens goed kunnen uitleven. Daarvoor zijn we toch naar hier gekomen ?

Woensdag 30 maart.

De ontbijtzaal baadt in het zonlicht, een strak blauwe hemel en een leuke fietstocht in het vooruitzicht. Meer hoeft dat dit niet zijn om de dag positief te begroeten.

Morgen staat de koninginnerit geprogrammeerd, 154km met hellingen van 18%. Het merendeel van de Oostenrijkers verkiest daarom groep 2 en 3, kwestie van zich te sparen.

Het is dus met een beperkt aantal dat we van start gaan, zonder arm- of beenstukken, geen schoenovertrekken, een verademing ! Ik neem mij voor om rustig mee te peddelen na gisteren en met de opdracht van morgen in het vooruitzicht. Ik ben nog net niet ingedommeld wanneer we na 60km op het parcours van de Nove Colli komen en ik vaststel dat mijn voornemen toch niet mijn ding is. De prachtige vergezichten en het heuvelende landschap inspireren mij om het tempo op te voeren en de Oostenrijkers de kans te ontnemen hun jo-jo rijstijl te spelen. Het is leuk om terug de wegen te ontdekken waar we goede herinneringen aan bewaren.

Wanneer we na 115km terug het hotel bereiken ga ik met Carlos door. Nog wat extra kilometers malen en het gemiddelde op een aanvaardbaar getal brengen voor de archieven. Mekaar goed aflossend komt het erop neer dat we een finale rijden van 36km wat ons een dagresultaat van 151km oplevert. Morgen nog meer van dat....

Donderdag 31 maart.

Met 11 gaan we van start voor wat de zwaarste etappe zou moeten worden. De Sarti bus fungeert als volgwagen met Giovanni achter het stuur en dit is een attractie op zich :-).

Eerst naar Tavullia maar via een andere weg dan gewoonlijk. Een klimpartij van 6-7%, kwestie van de spieren op temperatuur te brengen. Dankzij de professionele omkadering van het hotel zijn we goed gerecupeerd van de inspanningen van de voorbije dagen en fietsen zowel ik als Carlos vlot naar boven. Paolo leidt ons naar het Cesane gebergte en dat is andere koek.

Lange beklimmingen van 15 tot 18% geven een duidelijk beeld van de conditie. Ik krijg het op mijn heupen van de  Oostenrijkers die elastiek spelen, schakel halfweg over op het buitenblad, plaats een versnelling en sla een kloof. Even later sluit bolletjestrui aan en met twee fietsen we naar de top. We rijden temidden een prachtig decor van naaldbomen en een weids panorama.

Een afdaling van 20% en een lange klim met stukken van 13% brengt ons in Urbino. Wanneer we terug beneden belanden stelt Paolo ons voor de keuze : de langere weg door het dal om de beoogde 150km te halen of de heuvelrug over en iets korter. Mijn mantra indachtig beginnen we aan de eerste van 2 steile klimmen met als eerste doel Tavoletta. Dit overwonnen gaat het eerst nog op en af over de heuvelkam alvorens de lange afdaling naar Riccione aan te vatten. De laatste kilometers rijden we nog een finale tesamen met de ganse groep en we zijn nog net op tijd aan het hotel voor de pasta. Het is nodig want mijn tank is leeg.... Na de douche en de innerlijke mens te hebben versterkt neemt de kiné van het hotel mijn rug onder handen. Hopelijk met goed resultaat voor morgen. Dagresultaat : 141km, 2001hm.

Vrijdag 1 april.

Vandaag staat er een hersteltraining geprogrammeerd. Recupereren van de voorbije dagen en klaarmaken om zaterdag en zondag nog eens te knallen.

Enkele molshopen van 10-13% stellen niets meer voor en een 5km lange baan die zich via 18 bochten omhoogslingert na Saglione wordt met gemak overwonnen.

 
Zomerse temperaturen, Italiaanse sfeer, vakantiegevoel. Soepel rondraaiend leggen we 102km af. Ik kijk al uit naar het week-end...

Zaterdag 2 april.

Op zaterdag hebben de gidsen vrij. We ontbijten zoals elke dag om 8u en maken daarna onze fietsen schoon.

Met zijn beiden gaan we om 10u45 van start voor 80km en om 13u45 zullen we Marcello en Renzo vervoegen aan het hotel om mee te rijden met een groep uit Riccione die 70-80km fietsen aan een sportief tempo.

Het is zalig weer, 26° en het is een voorrecht om hier te mogen fietsen. De beklimmingen volgen mekaar op. Mooie banen met weinig verkeer leiden ons via afwisselend vals plat en steile stukken van 10-13% door schilderachtige dorpjes met muzikaal klinkende namen als Giovanni in Marignano, San Pietro, Montegridolfa en via Mondaino naar Tavoletta. Daarboven maak ik een inschattingsfout en draai linksaf richting Urbino. Beneden gekomen besef ik dat we nog 50 minuten hebben en 45km van het hotel zijn verwijderd… Samen met Carlos start een ploegentijdrit met 2 man en reppen we ons naar Pesaro, 32km met wind op kop. Hard labeur over een overwegend licht aflopende baan in slechte staat. We zullen het niet halen maar amuseren ons en blijven doorgaan.  De klim in 2 delen Pesaro uit en de afdaling naar Riccione. Het is echter 14.03 en dus te laat L. We hebben 110km op de teller maar door de manier waarop tellen deze door en is het genoeg geweest voor vandaag. Morgen onze laatste dag.

Zondag 3 april.

Onze laatste rit. En wat voor één !

De Oostenrijkers zijn huiswaarts vertrokken en vier Duitssprekende Italianen uit Zuid-Tirol hebben hun plaats ingenomen. Afgetrainde kerels van achteraan in de twintig met zelfverzekerde blik. Het is prachtig weer met temperaturen die 30° benaderen. Alberto heeft enkele dagen niet kunnen fietsen en heeft groep 1 overgenomen van Paolo. Hij heeft duidelijk zin en van bij het vertrek houdt hij er flink vaart in. Na goed 10km staan we voor de eerste serieuze helling en gaan drie Italianen er op indrukwekkende wijze tegenaan. Jong, enthousiast en met frisse benen. De vierde, met HTC trui, dient afstand te houden evenals Alberto, zij aan zij met mij.

Carlos volgt iets verder en een Duitser sluit enkele honderden meters lager de groep. Een mooie afdaling en een volgende klim met bijna hetzelfde scenario. Wat volgt is een een opeenvolging van hellingen en korte afdalingen doorheen een schitterend landschap. Carlos heeft zich na de eerste klim herpakt en heeft het goede ritme te pakken. Bij mij wil het hoofd wel maar ik heb geen jus meer in de spieren, de tol van een week intensief fietsen. Uit ervaring weet ik dat aandringen geen zin heeft, ik laat ze wegrijden en houd een ritme aan dat mijn benen spaart voor zover dit mogelijk is op dit veeleisend parcours.

Zestig kilometer gefietst en capuccino stop in Urbino. We zijn bijna halfweg en ik laad mij mentaal op om de week in schoonheid te eindigen en de Filip Sport eer hoog te houden. Zij zijn nog niet klaar met mij. Het gaat verder met relatief korte stukken op- en af gevolgd door een lange afdaling en een 15km lang verbindingsstuk in de vallei alvorens de Panoramica aan te vatten, in de klassieke richting deze maal. De benen draaien beter rond en in de vallei probeer ik het tempo op te trekken in de hoop de klimmers te vermoeien alvorens terug de hellingen aan te vatten. Het eerste stuk van de Panoramica is een kilometers lange klim tot de heuvelkam waarop het constant op en af gaat, zonder 1m vlak. Of mijn plan gewerkt heeft weet ik niet maar de vier klimmen minder vloeiend en ik volg vlot mee. Na die eerste klim zet Alberto zich aan de leiding en houdt het tempo strak, precies mijn ding. We zijn beiden betere dalers en doen er ons voordeel mee dat de rest bij elk klimmetje een gaatje moet dichtfietsen. Terug beneden zet Alberto de finale in, ik neem gretig over mekaar aflossend gaat het tegen 45+  naar het hotel. Wanneer we de hoofdbaan verlaten blijkt er nog 1 Italiaan aan te hangen.

Het is wachten op de rest. Dagresultaat : 135km, 1.742hm, 27.0 gem.