Zondag 14 maart.
De reis.
Een pluim voor Ryanair. Vlot inchecken, op tijd vertrokken, met 25' voorsprong op het vluchtschema aangekomen en binnen de 10' na aankomst onze bagage van de transportband gehaald, inclusief de 3 fietsen.

Giovanni, de chauffeur van het hotel, stond ons op te wachten en blijgezind bereikten we het hotel.
De weersomstandigheden.
Vanuit het vliegtuigraampje kregen we een weidse witte vlakte te zien doorkruist met enkele grijze strepen. Gekscherend zei ik dat alles ondergesneeuwd was. Groot was onze verbazing wanneer bleek dat dit inderdaad zo was ! Bij het uitstappen wist Carlos schuchter op te merken dat de temperatuur toch wel meeviel, kwestie van positief te zijn.
Naarmate we het hotel naderden verdween de sneeuw, de hemel was blauw, de zon deed haar best en in de bus was het warm.
De eerste rit.
Het hotel wordt volledig vernieuwd. Drie maanden sluiting bleken onvoldoende zodat het hotelpersoneel geen makkelijke taak heeft om alles in goede banen te leiden. Zoals steeds is iedereen supervriendelijk en klaar om het helemaal naar onze wens te maken.

Alle 4 de gidsen waren uiteraard 's morgens vertrokken met de andere fietsgasten, 75 in totaal. Daniele, de baas van het hotel was onmiddellijk bereid om onze gelegenheidsgids te zijn.

Het werd een pittige rit met de besneeuwde bergen als schitterend decor.
Het begon reeds te schemeren toen we een lekker 'ouderwetse' finale reden en rond 18u15 het hotel bereikten.
Resultaat : 100,4km, 1.335hm.

Maandag 15 maart.
Renzo is als gids de nieuwste aanwinst van het hotel voor de 'sportieve'  uitstappen. Samen met 8 Italianen gingen we van start. Al gauw bleek hij een aanhanger te zijn van de Filip Sport filosofie. Trappen en niet teveel omkijken. Na de opwarming kregen we de eerste klim voorgeschoteld. Ik zat op kop aan de voet en werd na  enkele honderden meters afgelost door een vinnige Azurri. Niemand in zijn wiel zodat ik in een reflex zijn wiel nam... Een winter op de piste noch het hellend stuk bij het uitrijden van Geldenaken blijken hetzelfde als een beklimming in het achterland van Riccione. Mijn hartslag ging vlot naar de 165... 170. Even doorbijten, mij niet laten kennen :-), klein verzet trappend om mijn rug te sparen. Doch toen ik na enkele kilometers in de verte de auto's zag blijven omhoogrijden besloot ik mijn eergevoel even opzij te zetten en wijselijk te minderen. Het was uiteindelijk Danny die de Belgische meubelen moest redden.
Ook vandaag werd het een schitterende rit : verschillende lange (5km) klimmen naar het historische stadje Urbino, daarna geen meter vlak maar steeds op- en af.
Resultaat : 116km, 1.790hm. Van een seizoensbegin gesproken !

Dinsdag 16 maart.
Dat de NoveColli leeft in de streek wordt nogmaals bevestigd. Het is met ontzag en Italiaanse zin voor drama dat er over het evenement wordt gesproken.
Met 9 gaan we van start voor een rit naar de streek waar het evenement plaatsvindt, kwestie van in de sfeer te komen. Renzo kwijt zich voorbeeldig van zijn taak en via aangename binnenwegen en na een adembenemende (figuurlijk en letterlijk ) 20km lange hellende weg met stroken van 11% zet hij ons af aan de voet van helling 4, de Pantani klim. Een muur van sneeuw langs beide zijden van de beklimming in combinatie met een strakblauwe hemel en een deugdoende zon geeft een heel speciale sfeer en maakt dat de lange stroken van 14 en 18% makkelijker passeren. Alle drie hebben we de inspanningen van gisteren goed verteerd en zitten reeds beter in het ritme. Twee Italianen blijven echter te sterk en bereiken met voorsprong de top voor Danny en mezelf. We kunnen de achterstand aanvaardbaar houden, dat belooft voor later deze week. Boven in de Bar- Ristorante sieren foto’s en krantartikels van en over de NoveColli de muur en geven een idee van de sfeer en de massa deelnemers.

We zijn halfweg en verder gaat het, constant op en neer. Terug in het dal proberen we het ritme erin te houden wat onmiddellijk fel protest oplevert van de Italianen. Versnellen tijdens de beklimmingen maar tussendoor is het piano piano bij die kerels. Ook bergaf is het niet de Filip Sport way. Wij zijn anders gewend maar dienen ons noodgedwongen aan te passen. Twee lange en steile beklimmingen verder gevolgd door een eindeloos aantal kuitenbijters arriveren we met een goed gevoel terug in het hotel. De eerste drie dagen zijn naar wens verlopen. Mooie parcours, aangenaam weer en een goede sfeer. Daarvoor zijn we toch hier ?
Resultaat : 134km, 2.124 hm.

Woensdag 17 maart.
Na drie dagen flinke fietstraining vonden we het raadzaam het wat rustiger te doen. Voor wat in vakjargon een hersteltraining wordt genoemd leek de vlakke rit naar Cessenatico ideaal. Langs de kust, goed voor 90km. Renzo en enkele Italianen overtuigden ons echter om hen te vergezellen en iets na halfweg af te slaan richting het dorp van wijlen Pantani. Voor hen stond 100km geprogrammeerd met ‚slechts’ 1.000hm aan een rustig tempo en met als afsluiter een bezoek aan de ‚agriculture’. Het liep niet helemaal zoals het werd voorgesteld…. Na 70km verlieten we inderdaad de groep maar met 1.470hm op de Polar. Aan een goed tempo fietsten we naar Cessenatico, 110km op de teller. De zon had zich ondertussen verscholen achter de wolken en de wind zou ons tijdens de 45km terugtocht toewaaien. Niet voorzien op deze afstand, vermoeid en rillend van de kou ging het richting Riccione.  Eens te meer won echter de juiste spirit en mekaar perfect aflossend bereikten we het hotel. Later, tijdens het avondmaal  was het zeer stil aan onze tafel en was het vechten tegen de slaap.
Resultaat : 154km, 1.500hm.

Donderdag 18 maart.
Aan de ‚Giro delle 3 Regioni’ heb ik goede herinneringen. Ook Danny keek ernaar uit om naar Toscana te fietsen. Met 9 gingen we van start. Carlos was onzeker door een pijnlijke knie, reed lek en verkoos naar het hotel terug te keren. Zoals de naam het aangeeft loopt het parcours over 3 provincies (Romagna, Marche en Toscana) , goed voor 150km. De eerste 60km lopen constant bergop om te eindigen op de Passo Cantoniera, 1.000m hoog. De tegenwind zet Renzo aan om (eindelijk) wat georganiseerd te fietsen en 2 aan 2 glijden de kilometers voorbij. Hoe hoger we klimmen, hoe mooier de besneeuwde landschappen.

Bovengekomen gaat het richting Toscana waar een slingerende baan, op en af, uitnodigt om meer. Na Sestino is het 60km naar Pesato en slagen we erin om à la Belgica te fietsen. Met een vaart van +40 wordt er rondgedraaid en in een mum van tijd staan we aan het begin van de laatste ‚serieuze’ hindernis van de dag : een kilometerslange klim. Danny demonstreert zijn superbenen en voert het tempo op tot 30km/u. Bovengekomen duiken we naar Tavulia, woonplaats van Valentino Rossi en verder door richting Riccione.
Danny krijgt er niet genoeg van en wil nog een finale rijden. Omdat ikzelf niet steeds de aanstoker wil zijn dring ik hem het initiatief op. Hij schudt een versnelling uit zijn benen en ik moet flink bijten om zijn wiel te houden. Renzo reageert onmiddellijk en bewijst dat hij wekelijks nog wedstrijden rijdt. We zijn nog net op tijd om van de pasta maaltijd te kunnen genieten.
Resultaat : 154km, 1.750hm.

Vrijdag 19 maart.
Een rit met beklimingen naar o.a. San Leo en San Martino, goed voor 116km en 2.600hm. Danny, ‚in the mood’ na zijn sterke prestatie van gisteren en Carlos, volledig fit na zijn rustdag, zien het wel zitten. Zelf verkies ik het rustiger aan te doen om de 2 resterende dagen volop te kunnen genieten. Ik maak gebruik van mijn ‚snipperdag’ om mijn Xesco terug toonbaar te maken en met een blinkende fiets, in korte broek en met mijn iPod vertrek ik voor een ontspannende rit. Tijdens de 8km lange klim naar Tavulia wordt ik begeleid door de gitaarklanken van Mark Knopfler, halfweg afgelost door Eros Ramazotti. Zonnig weer, mooie omgeving, lichte zijwind. Perfect ! De mooie namen van de dorpen alleen al maken het de moeite waard om er langs te fietsen. Het loopt zo vlot en ik geniet in die mate dat ik besluit door te peddelen naar Urbino, 57km op de teller. De terugweg via de klim naar Tavoletta brengt de herinnering terug van 2 jaar geleden toen ik hier ‚strijd’ voerde met Alain en Tim tijdens de befaamde donderdagrit. Een lange afzink voert mij terug naar het hotel.
Resultaat : 109km, 1.175hm.

Zaterdag 20 maart.
Sinds onze aankomst vorige zondag raakt Alberto niet uitgepraat over de wedstrijd in Cessena welke hij en Renzo vandaag gaan betwisten. Meerdere malen dringt hij aan om deel te nemen, ik twijfel maar besluit om te passen. De conditie is onvoldoende en mijn rug baart mij zorgen. Wij besluiten wel om te komen supporteren. Na een korte ochtendrit komt hij ons oppikken. De wedstrijd loopt over 9 vlakke ronden van 5km elk en voor de finish gaat het rechtdoor naar een 2km lange klim met in de beginfase een stijgingspercentage van 10%. Niet voor watjes. Beiden doen het voortreffelijk. Alberto toont zich meerdere malen vooraan in de wedstrijd en finisht verdienstelijk derde in zijn leeftijdscategorie. Renzo pikt een premiespurt mee en ook hij spurt zich naar de laagste trede van het podium. Mooi zo !
Achteraf kunnen we op groot scherm de finale volgen van Milaan-San Remo, omringd door Italiaanse fans met hun commentaren. Een belevenis !
Reslutaat : 48km, 390hm.

Zondag 21 maart.
Onze laatste rit ! Duitsers en Oostenrijkers hebben de plaats ingenomen van de Italianen. Na een vlakke aanloop van 49km begint de pret. Een 5,5km lange klim, niet te steil maar toch arbeid. De afdaling en terug omhoog, naar San Marino. Deze is wel behoorlijk steil, bochtig en lang. De obligate afdaling en dan gaat het à la Belgica richting Riccione. Om onze week op een rond kmgetal af te ronden maak ik samen met Danny nog een lus. Onze (voorlopig) laatste kilometers in Riccione. Morgenvroeg om 6u30 vangt de terugrit naar huis aan…. Alla prossima volta !
Resultaat : 138km, 1.120hm.