Zondag 16 mei.
18u46, de eerste dag zit er (bijna) op.
Vanmorgen Samen met Carlos en Alberto 53km gaan fietsen en tijdig teruggekeerd om de andere deelnemers aan de fietsstage te verwelkomen. Welkomstdrink met speech en toelichtingen gegeven, pasta maaltijd verorbert en terug vertrokken voor een gezamelijke rit van 100km voor groep 1 en 2, 65km voor groep 3. Sommige stukken bijzonder pittig gefietst. Vooral Alberto had er zin in. Wanneer ik samen met Chris meedoe en ook Renzo zijn turbo aanslaat gaat het bijzonder hard. Lange stukken rijden we 45, 46, 48 ... 50 per uur. Genieten (!) Een kennismakingsrit hadden we afgesproken. De deelnemers weten inderdaad waaraan ze zich mogen verwachten deze week.
Samen met Carlos 153km op de teller vandaag en dus voorsprong genomen op de rest van de groep :-)
Gisteren bij onze aankomst was het verschrikkelijk slecht weer : stormwind en striemende regen. Vandaag was/is het gelukkig bijzonder aangenaam met temperaturen rond de 20° en de hemel is geleidelijk aan volledig uitgeklaard. Ideaal fietsweer. De weersvoorspellingen voor de rest van de week zijn uiterst positief... Zo meteen met Daniele het programma voor morgen opstellen. Doelstelling is 135km voor groep 1 en 2 en 75 km voor groep 3.
Resultaat : 53km voormiddag met 415hm, 100km 's namiddags met 615hm. Groep 3 : 68km.

Maandag 17 mei.
Het 'serieuzere' werk begint vandaag. Samen met Carlos, Chris en gids Renzo vertrokken voor een rit van 135km. In het vooruitzicht : een opeenvolging van beklimmingen, niet te lang en niet te steil. Het voorgerecht voor morgen. Renzo is een uitstekende gids, kent alle betere binnenwegen en we fietsen over geen meter vlakke weg. Zo komt het dat we de eerste 43km reeds 850hm hebben overwonnen. Net voor San Marino halen we groep 2 bij, een half uur voor ons vertrokken, en rijden een tijd samen. Carlos vindt het raadzamer om het tweede deel met deze groep af te werken en met drie vangen we de laatste 50km aan. De ganse dag zorgt de opeenvolging van hellingen voor intervaltraining en ook nu is het niet anders. Stroken van 10% zijn geen uitzondering  Niet te steil :-) Renzo houdt duidelijk van improvisatie, ik vermoed dat deze ritten deel uit maken van zijn training voor de wedstrijden van zondag welke hij betwist. Gidsen en trainen tegelijk. Na de beklimming naar Montescudo volgt een steile afdaling en stomen we via het enige vlakke gedeelte van de dag naar het hotel. Met 43+ trekken we het daggemiddelde op naar 25,9 km. Om 15u12 finishen we, net op tijd voor de pasta !
Resultaat : 134,7km, 2.170hm voor groep 1. Groep 2 : 121km en groep 3 : 100km.

Dinsdag 18 mei
De zonnige dag van gisteren met temperaturen van 26° heeft ervoor gezorgd dat we de ‘cyclist look’ hebben : mooi bruin (of rood !) afgeboorde armen en benen. Ook vandaag is de zon van de partij. Een strak blauwe hemel overkoepelt ons tijdens de gezamelijke fotosessie op het strand, ’s morgens voor het vertrek. Groep 3 met Bernard, Marc en Robin vertrekken met Marcello voor een rit van 100km met de Passo del Grillo als voornaamste uitdaging. Een lange klim met passages van 7-8%.
Groep 1 en 2 gaan samen van start voor 150km. Op papier beloofd het de zwaarste dag van de week te worden met meerdere steile beklimmingen. Zo gaan we de o.a. de Monte Tiffi verkennen, klim 5 van de Nove Colli met passages van 16%. De lange, relatief vlakke aanloop zorgt ervoor dat we met soepele spieren de bergzone kunnen aanvatten. Na klim 5 overwinnen we ook klim 6 waarna blijkt dat we Johan zijn kwijtgeraakt. Samen met Renzo rijd ik terug naar beneden waar we hem gelukkig snel terugvinden. Het volgend obstakel is meer dan 10km lang met passages van 13%, haarspeldbochten en adembenemende vergezichten. We wanen ons bijna in het hooggebergte. Bovengekomen wordt de groep gesplitst. Groep 2 rijdt rechtstreeks naar Riccione en zal 130km hebben afgelegd. Groep 1 gaat voor de geplande 150km en doet er nog een beklimming bovenop. Naast Chris en mezelf zijn ook Dominique, Michaël en Olivier van de partij. Het tempo gaat omhoog. Tijdens een schitterende afdaling neem ik het op tegen Renzo om te kijken wie de snelste daler is. Spannend. In de vallei wordt het nog zwoegen tegen een sterke wind waarna we links afslaan en ons het dessert wordt voorgeschoteld : een 8km lange beklimming naar Mondaino, niet super steil maar met 130km in de benen toch wel een zware klus. Renzo voert de forcing en al gauw blijven we met twee over. Voor mij wordt het op de tanden bijten maar ik wil er niet worden afgereden, mijn trots haalt de bovenhand. Het is dan ook een opluchting wanneer ik de eerste huizen zie en het einde van mijn beproeving…
Resultaat : Groep 1 : 158km, 2.205hm. Groep 2 : 131km en groep 3 : 110km.

Woensdag 20 mei
Gisterenavond tijdens de briefing een rondvraag gehouden over de mening van de stage tot op heden. Iedereen is vol lof en zeer positief. Ook de sfeer is uitstekend. Prettig om te horen.
De minder gunstige weersvoorspellingen voor vandaag zaaien twijfel bij het ontbijt. Er staat 140km op het menu maar de deels fel betrokken hemel en sterke wind  zijn niet echt aanlokkelijk. Maar we zijn naar hier gekomen om te fietsen en fietsen zullen we ! Olivier vervoegt groep 3 en voor het overige blijft alles zoals het is : groep 1 met Renzo, Chris en mezelf, groep 2 met Carlos, Dominique, Michaël, Johan en Marc. Marcello ruilt met Alberto van groep vandaag. Geen steile stukken maar een lange, geleidelijke klim zonder einde in de beginfase maakt het ons toch niet gemakkelijk. Bovendien stapelen donkere wolken zich op, donder en bliksem in de verte verraadden het op komst zijnde onweer. Op het ogenblik dat we groep 2 inhalen, na 34km, breekt de hel los. Neerpletsende regen en dalende temperaturen temperen het enthousiasme.Na kort overleg onder enkele bomen besluiten we full speed richting hotel te fietsen. Marc heeft duidelijk goede benen en ontwikkelt een serieus tempo. De striemende regen beperkt het gezichtsvermogen en half op automatische piloot spurten we naar Pessato waar een lange klim ons wacht. Bovengekomen hebben we 55km op de teller, zijn de wegen droog en is de kustlijn onbewolkt. Michaël, Johan en Dominique besluiten de afdaling naar het hotel te nemen, 15km en met zijn zessen draaien we af richting Fano, goed voor een extra 70km. Renzo houdt het tempo strak, ondanks de felle tegenwind. Naast de kustlijn spreken we de pk’s nogmaals aan en gaat het aan 45+ richting hotel. Zowel Marc als Carlos staan scherp en bepalen mee het tempo. Met nog 15km voor de boeg heb ik nog weinig ‘jus’ in de benen en besluit uit te bollen. De groep komt in verspreide orde binnen : Carlos en Renzo iets later gevolgd door Chris. Marc en Marcello wachten me op een paar honderd meters van het hotel op en samen rijden we binnen. Waar we eerst nat en verkleumd stonden te schuilen werd het toch nog een leuke rit. Ook groep 3 heeft het zeer goed gedaan. Bernard, Marc, Robin en Olivier kregen een beklimming van 17% voorgeschoteld en slaagden met onderscheiding. 's Namiddags kregen de fietsen een poetsbeurt en is alles weer spic & span, klaar voor morgen …
Resultaat : groep 1 : 130km en 2.066hm, groep 2 : 75km en groep 3 : 70km.

Donderdag 20 mei
D-day nadert en alhoewel de Grand Fondo Nove Colli voor mij geen doel op zich was begint het te kriebelen. Onze fietsactiviteiten zullen stilaan worden afgebouwd om zondag met frisse benen aan de start te komen.Vandaag gaat groep 3 naar Urbino, een mooi route leidt naar het middeleeuws stadje en terug. Groep 1 en 2 rijden samen over een overwegend vlak parcours met als enige beklimming de Passo del Grillo, 6km lang met een stijgingspercentage van 7-8%. Het is de bedoeling om aan een rustig tempo te fietsen. Bij het vertrek is het nog fris maar gauw breekt de zon door. Renzo heeft een verrassing in petto (waarom ben ik niet verbaasd ?) en leidt ons naar wat hij noemt de 'Super Grillo'. Een nieuw geasfalteerde klim ook 6km lang maar op mijn Garmin fietscomputer lees ik percentages af van 11 tot 13%. Een klein verschil :-) Positief is dat ik rustig naar boven kan rijden met hartslag 115, met de conditie zit het blijkbaar goed. Het is de streek waar de Nove Colli langskomt en het wemelt er van fietsers op verkenning, sommigen met volgwagen. Ook spandoeken langs de zijkant om de deelnemers aan te moedigen of te verwelkomen in de verschillende dorpjes. Het verhoogt de sfeer... Christian had gisteren een rustdag ingelast en weet met zijn energie geen blijf en ook Carlos heeft nog steeds superbenen. Op het einde van de rit wordt ik aangereden door een andere fietser die in onze groep was verzeild geraakt en plots afsloeg naar rechts waar wij rechtdoor gingen. Gelukkig kan ik mij rechthouden en komt hij ervan af met enkel schaafwonden.
Resultaat : groep 1 en 2 : 108km ; groep 3 : 100km.

Vrijdag 21 mei
Vandaag is het rustdag voor mij. Administratie bijwerken, diploma’s maken en de ‘drink’ van deze avond voorbereiden. Sommigen gaan met de fiets naar de doortocht van de Giro kijken, een paar kilometer verderop en volgen de finale op het scherm in het hotel. Tijdens de receptie worden anekdotes verteld, de diploma’s uitgedeeld en de Nove Colli pakketten met de startnummers, praktische details en attenties uitgedeeld. Iedereen raakt volledig in de ban van het evenement. De ganse streek ademt Nove Colli. De ganse week hebben we kunnen zien hoe het parcours wordt schoongeveegd, het wegdek hersteld en wegmarkeringen worden aangebracht. Het is dan ook de grootste Gran Fondo in Italië. En het Filip Sport Cycling Team doet mee ! Met 10 van de 12.000 deelnemers …

Zaterdag 22 mei
Het wordt een schitterende dag. De zon is bij het ontbijt om 7u reeds op post, de tafels staan gedekt op het terras. Samen met Dominique en Carlos vertrek ik met Marcello als gids voor een tocht van 80km. Ook groep 3 met de jarige Bernard, de 2 Marcen, Robin en Alberto rijden dezelfde tocht maar vertrekken een half uur vroeger. De blauwe hemel, stralende zon en de prachtige vergezichten maken er een rit van om te onthouden. Begin van de namiddag bereiken we het hotel, klaar om de energievoorraad op peil te brengen voor morgen, D-Day. Het wordt een korte nacht en een lange dag : ontbijt om 4u, vertrek om 5u naar de start in Cesenatico, vertrek van de Nove Colli om 6u en ik verwacht 8u over de 205km te rijden.
Resultaat : 88km en 1.046hm. Idem voor groep 3.

Zondag 23 mei

Om 3u15 opgestaan na een korte nachtrust. Feestvierders op de dijk hadden zich weinig aangetrokken van de Belgen die op een onmogelijk uur moesten opstaan om 205km te gaan fietsen.

Alles ligt klaar voor het ochtendritueel : benen insmeren, koersbroek en de Filip Sport teamtrui met het rugnummer 4629 aantrekken, drinkbussen uit de koelkast halen en naar beneden voor het ontbijt. Mijn favoriete kost hiervoor is rijstpap met bruine suiker. Het heeft even geduurd eer ik dit een paar dagen voordien uitgelegd kreeg aan de Italiaanse chef …. Gelukkig was er Carlos. Het heeft gesmaakt.

Gisterenavond hebben we de fietsen nagekeken en ingeladen voor de rit naar de startplaats in Cesenatico, dertig minuten met de Xescomobile. Alles is super georganiseerd, vlot parkeerplaats gevonden en naar onze startblok gefietst, klaar voor de strijd.

De Grand Fondo Nove Colli.
Om 6u15 weerklinkt het startschot en zet de bende zich in beweging. Ik zie een opening links, fiets erdoor en win onmiddellijk 30-40 plaatsen. Vlot schuif ik verder naar voren, gevolgd door Marcello die mijn voorbeeld heeft gevolgd. Ik voel mij onmiddellijk in mijn element. De doelstelling is 8u (25km/gem.) maar Marcello beweerde gisteren dat 27km/gem. er voor mij inzat wat rond plaats 700 zou resulteren in de uitslag. Ik vond het overschatting maar het is toch blijven hangen in mijn hoofd…. Ik ben in ieder geval goed gestart en glijd mee met een team uit Zwitserland die met hun volledig rode outfit en hun voorbeeldige samenwerking opvallen in de grote groep. Samen rijden we geleidelijk aan naar de kop van de wedstrijd, zonder een trap teveel te geven. Nauwlettend hou ik mijn gegevens bij : snelheid 43km, hartslag 116. Perfect. Ook Marcello is super gemotiveerd en het is een lust voor het oog om hem te zien fietsen in dat grote peloton. Plots doemt er een schaduw naast mij op : ook Chris heeft zich naar voren gewerkt en zet zich meteen op kop van de groep met Marcello en mezelf in het wiel. Drie Filip Sport rijders aan de leiding J en dit net voor de eerst beklimming, na 24km.

Polenta.
Een rechte baan met onderaan een 10% bord. Het spel begint ! Tot halfweg zit ik op het buitenblad (52T) maar besef dat ik mij niet mag laten meeslepen. We vatten de laatsten van het blok die voor ons zijn gestart, een kort stuk vals plat en rechts naar omhoog, 14% overgaand in 15% naar het dorp toe. Korte afdaling gevolgd door een honderdtal meter bergop terug aan 14%, weer naar beneden en 15% naar omhoog. Waar gaat dit eindigen ? Het antwoord is de heuvelkam waar het constant op en af gaat maar wel minder steil. Prachtig panorama trouwens.

Pieve di Rivoschio.
Na de obligate lange afdaling en een kort stuk door het dal maken we ons op voor de 2de beklimming van de dag, 65km afgelegd. De benen draaien als een goed geolied raderwerk, de rug houdt stand, ik slaag erin mijn hartslag onder de 150 te houden, zit rond de 30 gemiddelde, het weer is prachtig, ik geniet. Bergop met stroken tot 17% gaat het tegen 12-15 per uur zodat ik in de afdalingen en op het vlakke dien tempo te maken om het gemiddelde op peil te houden. Het helpt natuurlijk dat de wegen verkeersvrij zijn en zo gaat het bergaf soms tegen 80km/uur. Kicken.

Ciola.
Nog meer van dat. Boven zit ik nog steeds op 28.1. Op naar de 4de en op papier moeilijkste beklimming.

Barbotto.
De Giro karavaan is hier een paar dagen eerder gepasseerd. Dranghekken en toeschouwers geven een aparte sfeer en de stroken van 18% worden relatief makkelijk verteerd. Soms dien ik andere fietsers zachtjes opzij te duwen, het wordt net geen filerijden. Boven is het ambiance met een Italiaanse speaker die non-stop commentaar geeft. De teller vermeldt 91km. Ik zit zeer fris en blijf renners voorbijrijden. De omgeving is nog steeds ongelooflijk mooi.

Monte Tiffi.
De hellingen volgen mekaar nu snel op zodat er weinig mogelijkheid is om het gewenste gemiddelde te houden. Ik ben nog niet gestopt om mijn drinkbussen bij te vullen, steeds te druk aan de bevoorradingsposten maar momenteel kan ik nog verder.

Perticara.
Net voor de klim vang ik al rijdend een bekertje sportdrank en een halve banaan en ga er tegen aan. We zijn hier eerder deze week langsgefietst maar hij lijkt me nu toch langer. Een veeg teken ? Ik neem mij voor om bovenaan een balans op te maken en te beslissen of ik ga voor de 27 of voor de 25. Ik zit op schema, ben geconcentreerd en voel mij prima. Dit is mijn weer, dit is mijn parcours, dit wordt mijn dag!

Monte Pugliano.
Tijdens de lange afdaling heb ik mij volledig kunnen uitleven. Onderaan draaien we onmiddellijk naar rechts en gaat het steil omhoog. Verschillende renners laten zich verrassen en raken in de knoei met hun versnellingen. Zelf rijd ik met het Shimano Di2 schakelsysteem en dit is een openbaring. Precies en ergonomisch.

De 7de klim is mij volledig onbekend. Onderaan vermeldt het bord 9km met stijgingspercentages tot 17%. Ik heb mijn eerste fout gemaakt : beide drinkbussen zijn leeg en voor het eerst vandaag krijg ik het moeilijk. Rustig blijven en de klimkilometers aftellen. Onaangename verrassing : geen 9 maar 12km. Boven is gelukkig bevoorrading en met 2 volle drinkbussen vat ik de resterende 60km aan. Nog 2 beklimmingen te gaan. Ik voel mij terug fit.

Passo delle Siepi.
Een leuk klinkende naam en een pittige klim, vooral na 156km. Ik maak van de afdaling gebruik om wat te eten. Ik zit op 26. We komen terug in het dal, sluit mij aan bij een groep en het gaat hard, meer dan 40 per uur. Ideaal hoewel ik reserve wil houden voor de laatste klim. De hartslag blijft goed, de ganse rit overschrijdt hij nooit de 155 en daalt na elke klim vlot naar 105-110. Ideaal.

Gorolo.
Vier kilometer kort/lang (?) Het venijn zit hem in de staart : de laatste 900m gaat het 19% omhoog. Bovengekomen maak ik mij op voor de afdaling en wil nog eens knallen maar ook hier blijven we op de heuvelkam, korte klimmen wisselen af met korte afdalingen.

De finale.
Eindelijk de afdaling en nog 15km te gaan, ik zit op 26.5 en mijn killermentaliteit komt boven. Ik spurt een brug op, hoor Italiaanse krachttermen achter mij en ga voluit door. Ik zal die Italianen tonen hoe wij op zondagmorgen bij Filip Sport fietsen. Een vijftal heeft het begrepen en het draait goed rond. That’s the way I like it ! Voluit kunnen fietsen, zonder omkijken. Ik wil die 27 op mijn scherm zien en rijd mijn eigen tijdrit. Bij 27.3 laat ik mij uitbollen, ik wil alleen over de eindmeet rijden, genieten van dit moment…..

Op de parking vind ik de Filip Sport rijders terug die de 135km hebben gereden en druppelsgewijs komen ook de anderen eraan. Iedereen heeft super gereden, de voorbereiding heeft gewerkt ! Een droomweek met de Nove Colli als apotheose.

De resultaten: